Erotisch Verhaal: Verboden Vrucht

In de badkamer doe ik een poging om mezelf bij elkaar te rapen. We zouden van elkaar afblijven, maar mijn hoofd blijft gevuld met de meest vurige beelden van ons. Het kan niet, het mag niet, het leidt nergens naartoe. Voor de buitenwereld leven we als stiefbroer en zus, maar achter de gesloten deuren van mijn woning maken we elkaar gek. Ik werp mezelf een strenge blik toe in de spiegel en zucht dan diep. ‘Het is nu afgelopen’, fluister ik in mezelf voordat ik de badkamer verlaat en richting de slaapkamer loop. Al mijn voornemens verdwijnen zodra ik hem op de rand van mijn bed zie zitten. “Ik weet niet wat je hebt gedaan, maar ik krijg je televisie niet meer aan de praat”, zegt hij terwijl hij een paar keer op de afstandsbediening tikt. Zijn blonde haren zijn nog nat van het douchen en zitten wat wild door elkaar. Zijn T-shirt trekt strak rond de bovenkant van zijn armen en die grijze joggingbroek laat weinig aan de verbeelding over. Mijn hartslag zit ergens in mijn keel en bij iedere stap die ik zet, vergeet ik wat ik zojuist met mezelf heb afgesproken. Vlak voor zijn neus blijf ik staan. Het laatste waar ik nu aan denk, is mijn televisie. Van onder zijn wimpers kijkt hij me aan en nog voor hij iets kan zeggen, laat ik mezelf op zijn schoot zakken. Zijn blik is intens; geen van beiden brengen we onze afspraak ter sprake. We doen gewoon alsof het niet zo is. Zijn vingertoppen glijden zacht over mijn blote bovenbenen in de richting van mijn onderrug en mijn billen. Moeizaam slik ik in een poging om mijn droge mond wat vochtiger te krijgen. Het lijkt wel alsof al mijn vloeistoffen zich nog maar op één plek bevinden. Tussen mijn benen. Zonder iets te zeggen tilt hij zijn billen iets van het bed, zodat ik zijn broek een stuk naar beneden kan trekken. Zijn stijve komt glinsterend tevoorschijn en ergens diep van binnen voel ik dat beurse gevoel van onze laatste keer.

Terwijl we gespannen naar elkaar kijken, laat ik mijn rechterhand tussen ons in naar beneden zakken, pak zijn stijve vast en laat mezelf erboven bungelen voordat ik over hem heen zak. Zijn ademhaling versnelt en zodra hij volledig in me zit, zucht ik opgelucht. Het voelt alsof alles weer klopt, alsof dit precies is waar hij hoort te zijn. Diep in mij begraven. Voorzichtig begin ik te bewegen. Zijn handen vullen zich met mijn haren en onze voorhoofden rusten tegen elkaar. Af en toe gromt hij iets wat ik nauwelijks kan verstaan. De manier waarop hij me opvult, is met geen pen te beschrijven. Steeds iets wilder begin ik te bewegen. Zijn handen glijden wild door mijn haren, langs mijn hals, over mijn rug en richting mijn billen. Daar aangekomen begint hij ze genadeloos lekker te masseren op het ritme van mijn bewegingen. De handdoek die ik om heb, zakt steeds verder naar beneden en ik moet mijn best doen om ‘m op z’n plek te houden. Uit het niets pakt hij me zo stevig in mijn middel vast dat ik niets anders kan dan stoppen met bewegen. In zijn blauwe ogen zie ik minstens 100 vragen, maar ook pure lust en wanhoop. “Wat doen we?” vraagt hij zachtjes. “Ik weet het niet”, beken ik, “maar ik wil het graag.” Even blijft het stil tussen ons, maar dan gebeurt het. Hij rukt de handdoek van mijn lijf en gooit ‘m door de kamer. In een soepele beweging gaat hij staan, laat me op het bed zakken en trekt zijn T-shirt uit over zijn hoofd. Ook zijn broek, die nog ergens rond zijn middel bungelde, trekt hij uit. Volledig naakt blijft hij even bij het bed staan. Het geeft me de tijd en ruimte om van zijn lichaam te genieten. Hij is altijd de sporter geweest van ons twee. Zijn spieren spannen zich af en aan en zijn stijve steekt nog steeds trots vooruit. De manier waarop ik hem nu bekijk, doe ik pas een paar maanden. Daarvoor begreep ik niet waarom al mijn vriendinnen altijd laaiend enthousiast over hem waren, maar nu, nu kan ik ze niets anders dan gelijk geven. Close zijn we altijd geweest, maar dat we dat op deze manier zouden worden, had ik nooit verwacht. Misschien is het de spanning. Het feit dat niemand het mag weten, of misschien is het de zalige manier waarop hij precies weet wat hij met mijn lichaam kan doen.

Als een dier dat afsluipt op zijn prooi, kruipt hij over het bed tussen mijn benen door. “Ik wil het ook”, fluistert hij in mijn oor terwijl zijn warme adem mijn huid kietelt. “Maar we moeten dit aan niemand vertellen.” Met hongerige ogen kijk ik hem aan. Op dit moment interesseert niets mij meer, zolang hij me maar neemt. Voorzichtig knik ik en laat ik me dan volledig in het matras wegzakken. Zoenend baant hij een weg vanaf mijn hals langs mijn borsten, steeds verder naar beneden in de richting van mijn hitte. Hoe dichter hij in de buurt komt, hoe sneller mijn hartslag gaat, en wanneer het puntje van zijn tong warm en stevig tegen mijn clit drukt, voel ik het licht worden in mijn hoofd. Ik grijp het dekbed vast en sluit mijn ogen. Al mijn aandacht gaat nu naar die ene plek, de plek waar ook al zijn aandacht naartoe gaat. Vol overgave likt hij me en laat hij geen centimeter onbenut. Mijn lichaam vult zich steeds verder met warmte en mijn huid begint te tintelen. Uit mijn mond klinken ongecontroleerde kreunen en ik heb het dekbed zo stevig vast dat mijn vingers er zeer van doen. “Hmm”, mompelt hij tegen mijn gevoeligste plek, “je smaakt echt zo lekker.” Het idee dat hij van me proeft, heeft me nog nooit zo wild gemaakt. Terwijl hij naar me kijkt, drukt hij zijn platte tong stevig tegen mijn clit en likt alsof het een smeltend ijsje is. Net wanneer mijn benen beginnen te trillen, stopt hij lachend. Op zijn knieën gaat hij op bed zitten, grijpt met twee handen mijn heupen vast en trekt me dan op zijn schoot. In een soepele beweging trekt hij me omhoog en beweegt me op en neer over zijn stijve. Mijn lijf voelt oververhit, maar slap, en ik gooi mijn armen om zijn nek om zo dicht mogelijk bij hem te blijven. “Ik wil dit ook”, kreunt hij opnieuw. “Het lijkt wel of ik verslaafd ben aan hoe je voelt.” Zijn woorden dringen amper tot me door. Mijn ogen zijn gesloten, mijn lijf vol met genot en ik doe een poging om iedere seconde van deze laatste keer in me op te nemen, maar iets in mij zegt me dat er altijd nog een volgende laatste keer komt.